Arbeitsmigration optimal nutzen

Sargentini in Jahrgang 2009: Grüne Visionen für Europa. Heinrich Boell Stiftung, Dezember 2009

Afbeeldingsresultaat voor jahrgang 2009 grüne visionen fur europa

Stellen Sie sich einmal vor, Sie sind ein Kind in Niger, Afrika. Ihre Eltern können jeden Tag nur einen Euro für Ihre Bedürfnisse aufwenden. Vielleicht sind sie nicht in der Lage, für die Schule zu bezahlen. Wahrscheinlich können sie selbst weder lesen noch schreiben. Sie haben eine Lebenserwartung von 50 Jahren.

Und jetzt stellen Sie sich vor, Sie sind ein Kind inden Niederlanden. Für Sie steht 60 Mal mehr Geld zur Verfügung als für ein Kind in Niger. Sie werden ganz bestimmt für mindestens12 Jahre in die Schule gehen und Sie haben eine Lebenserwartung von 80
Jahren.
Die Möglichkeiten, die den Menschen in ihrem Leben geboten werden, sind von Land zu Land extrem unterschiedlich. Diese „Geburtslotterie“ ist grundsätzlich ungerecht, doch kann eine gerechtere Form der Chancenverteilung leider nicht von heute
auf morgen organisiert werden. Aber sollte das Kind in Niger, sobald es frei entscheiden kann, nicht wenigstens die Wahl haben, in die Niederlande zu gehen, um seine Möglichkeiten zu verbessern?

Mehr…

In English: The Class of 2009: Green Visions for Europe.

Europarlementariër worden aan de UvA.

Spui 29, 2009/1 Alumniblad van de Universiteit van Amsterdam

Van buiten oogt de flat in het Amsterdamse stadsdeel Oost-Watergraafsmeer als een
grauwe woonfabriek. Maar van binnen is het lichte penthouseappartement van de lijstaanvoerder van GroenLinks voor het Europees Parlement, Judith
Sargentini (35), erg gezellig. De boekenkast bevat linkse lectuur en aan de muur hangt hippe tribal art. De huidige fractievoorzitter van GroenLinks in de Amsterdamse gemeenteraad houdt van Afrika: ‘Ik heb veel door Afrika gereisd en er ook een paar jaar
ontwikkelingswerk gedaan.’

Sargentini wortelt in stevig links-pacifistische grond, werd al op haar vijftiende lid van de psjg, de Pacifistisch Socialistische Jongeren Groepen, oftewel: de jeugdafdeling van de psp, en stootte daarna door naar de studentenvakbond.
Niet echt een cv dat het lekker doet in een tijdperk waarin multiculti-jagers en andere exponenten van de geenstijlafbraakcultuur de jacht hebben geopend op iedereen met een (vermeend) militant links verleden. Maar Sargentini heeft niets te verbergen: ‘Ik deed al mee aan onder meer de grote antikernrakettendemonstraties van de jaren tachtig (in 1981 was ik overigens zeven en liep mee met mijn vader), maar was zeker niet militant. Ik heb altijd
geloofd in een democratische oplossing.’

Katholiek

Oorspronkelijk waren de Sargentini’s – zoals de naam al doet vermoeden – brave katholieken van Italiaanse komaf. ‘Marskramers die met gipsen heiligenbeeldjes
over de Alpen trokken om ze in Noordwest-Europa te verkopen. Zes generaties geleden besloten ze in Amsterdam te blijven.’ Linkse activiteiten ontplooiden de Sargentini’s aanvankelijk niet. Vader deed de kweekschool, werd leraar en is nu directeur van
een basisschool in de Jordaan. Moeder doorliep de Middelbare Meisjes School: ‘Mijn ouders waren vroeger mild katholiek maar uiteindelijk deden ze er niks meer aan. Ze werden links.’ Sargentini deed vwo aan het Spinoza Lyceum en was niet bepaald een opstandige
puber: ‘Ik werkte hard, wilde altijd hoge cijfers halen.’ Ze werd politiek actief bij de psjg, die zelfs nog even bleef bestaan toen de psp al was opgegaan in GroenLinks. In haar puberjaren nam ze deel aan op pacifisme gerichte internationale jongerenkampen.

Hippie

‘Geschiedenis was op de middelbare school mijn lievelingsvak. Met wiskunde en economie had ik niet zoveel. Dat heb ik later wel ingehaald. Ik ben zeer goed in staat de gemeentebegroting te lezen.’ Maar het verbaasde niet dat ze Geschiedenis ging studeren
– specialisatie Nieuwe en nieuwste geschiedenis. Aan de UvA, uiteraard, want Sargentini zag geen reden om Amsterdam te verlaten. Haar studententijd stond in het teken van studentenpolitiek en vooral vakbondswerk. ‘Ik was in 1995 en 1996 secretaris van
de Landelijke Studenten Vakbond (lsvb).’ Juist in die periode raakte de studentenbeweging een beetje in de versukkeling, vierde het hedonisme hoogtij, leken studenten vooral uit op een goedbetaalde baan en zeker niet op het realiseren van een pacifistischsocialistische
heilstaat. ‘Ik heb mij pas na mijn tijd bij de lsvb gerealiseerd hoe weinig betrokken veel
studenten destijds eigenlijk waren. Dat heb je zelf niet in de gaten omdat je er helemaal in opgaat.’ Maar begin jaren negentig waren studenten nog niet helemaal bevangen door lethargie: ‘Ik was bij de demonstratie tegen het beleid van minister Jo Ritzen
op 8 mei 1993. Ik herinner me een mooie cartoon uit die tijd, met Ritzen in 1966 als hippie met een spandoek: “Wij willen de macht”. Eronder zag je Ritzen als minister: “Wij hebben de macht”. Zo voelde dat ook echt.’ Uiteindelijk vond Sargentini – naast haar vakbondsactiviteiten – toch nog tijd om af te studeren. Ze bewaart goede herinneringen aan
hoogleraar Nederlandse geschiedenis Piet de Rooy (1944, promotie Geschiedenis 1977) en aan politicoloog Philip van Praag (1949, Politicologie 1975 cum laude).


Wereldoorlog

Het ‘Europagevoel’ kwam in 1995, in de tuin van een hotel in Boedapest aan de Donau: ‘Ik was daar voor een bijeenkomst van de Europese Federatie van Studentenvakbonden, waarvan ik later bestuurslid geworden ben. Die avond werd het tamelijk liederlijk:
zingen en huilen. Het contact met Kroatiërs, Bosniërs, Sloveniërs en Macedoniërs deed me het belang van een sterk en democratisch Europa beseffen.’ Het pure pacifisme was door de jaren heen wel wat weggesleten: ‘Ik had toen een mooie zilveren vredesketting maar die ben ik kwijtgeraakt.’ Het omslagpunt was de Eerste Balkanoorlog van begin jaren negentig, toen vooral de Servische moordzucht vroeg om een stevig militair antwoord. ‘Het zou
me ook heel wat waard zijn als het Westen militair ingreep in Kongo. Daar is een verschrikkelijke wereldoorlog aan de gang, verschillende landen en rebellengroepen staan er tegenover elkaar.’ Ze vindt het niet moeilijk om Europa te wijzen op haar verantwoordelijkheid in Afrika. Sarcastisch: ‘De Belgen hebben het in Kongo “héél netjes”
achtergelaten.’